Afscheid van een veel te jong bijzonder persoon…..in onze “gastenkring” de jongste tot nu toe, niet te bevatten…..in overleg met de familie heb ik het gedicht opgedragen aan Luuc, een onwerkelijk scenario wat je niet kunt en wilt voorstellen. Sterkte voor alle betrokkenen.
Vol in ’t leëve,
Inne karakter deë alles dong jeëve.
Als baby nog mitjemaad,
En noen weëd me doa boave verwaad.
Mit 23 joar voal tse vrug van dis welt absjied mosse neëme,
Me hauw nog inne hoof op d’r plaan,
me wool ziech vuur 1000 protsent jeëve.
Inne jong oes ’t richtieje
hoots jemaad,
Jinne palaver of wiechtieje kak, dat woar vuur diech
nit aajebraad.
Duch mer jeweun
en blief diech zelf,
dat tseret diech,
Doe woats d’r könnik tse riech.
E lekker bezonger biersje
mit d’r pap,
de mam mit inne Rosé
en 10 tsiejarette an d’r kwalm,
Doe óp die jemuut,
zoeë wie me woar…..jeweun kalm.
Is ’t nit hu,
da waal mörje,
va tsauwe
hant ze diech nuus jezaad,
Deë idroek kroog iech va diech, iech daat….
deë hat ziech jód jemaad.
En noen….
noe is me nit mieë,
D’r angere auto
zoog diech tse sjpieë,
Nit tse jeleuve
Is da ’t richtieje woad,
Va binne kan me weëde
richtieg koad,
Evvel zaachens lofe nit ummer
wie me jeër zouw zieë,
Vuur diech adieë tse zaache,
Is ’t noen tse sjpieë.
D’r himmel is inne bezóngere sjteër riecher,
evvel ee dink is jet wat zicher is,
Vuur ós óp dis eëd
bliet dat e ieëwieg jemis.
’t Jeet diech jód Luc,
i jedanke vuur ummer.
